Kapısı ardına kadar açık kafesimden yazıyorum. Tutsaklığımın kaçıncı günü bilemiyorum; bıraktım çeteleyi.
Bir ehemmiyeti kalmadı artık gün doğumunun, benim günüm hep gece nasılsa. Saliselerine bile tutunup güç bulduğum zamanı salıverdim gitti zaten. Saat denilen nanenin yelken ibresi kovalıyor artık beni. Öyle hızlı koşuyorum ki sana, aynı ritimle hep ensemde soluğu. Sahi ne zaman vazgeçtim çelişkilerine bile tutunmaktan, inan hiç anımsamıyorum. Bi hatırlasam, bi dönebilsem o âna.
Halbuki ne önemi var değil mi? Nasıl olsa geçer gider, öyle mi? Gitmiyor işte, olan biten ne varsa bir santim bile kıpırdamıyor zihnimde, ağırlaştıkça ağırlaşıp milyon katına çıkıyor. Baksana ezilip büzüldü minicik kaldı ruhum, yenildim. Her zamanki gibi yine ve yeniden.
Zaten bu yenilgilerden örülü giysiyi üzerime bir urgan ipiyle dikmişler doğduğum zaman. Herkes gibi ben de yenilgilerle başladım hayata. Ve herkes bir yerde çıkarıp attı bu giysiyi, bir yerde kırdı o lanetli bacağı, ben atamadım. Herkes gibi bile olamadım. Üzerine öyle bir sindim ki yenilgilerin kimse kimseyi terk edemedi. Senin isminin yanına da ne yakışmıştım senin üzerine de sinerim terk edilmem zannettim, yanılmışım.
Tamam ben de tırsıyorum ara sıra kendimden de seninki fena koydu. Ne ürtküttü seni bu kadar, sahi sen neden gittin? Ne gereği vardı bu natamam halin, zakkum çiçeklerinin akşam sefalarına karıştığı bir deniz kenarı varken pencerede. Hiç alıcısı çıkmayan hasreti bile ateş pahasına kaktırıp gitmenin ne lüzumu vardı? Bir acı kahve bir tatlı tebessümden başka çevrede her şey fazlaydı. Sen neye razıysan ben ona fittim zaten. Neyi beğenmedin?
Peki Narin hanım, bilinçli tutsaklığıma neticelendiriyorum nihayet. Sert bir rüzgarda uçurtma misali savrulan huzura, bir köşesinden ruhum nasıl tutunursa tutunsun artık. Çünkü ne söylesem ne yapsam dört yanı uçurum mabedimden matem olup aşağıya düşecek sanırım bundan sonra. Sana gitmek bana susmak yakışacak bundan sonra.