Denize top atacaklarmış hoşşikler. Cesarete bak. Bunlardaki cesaret bende olsa ne olur diye düşünmeden edemiyorum bazen. Minnoşlar boylarına bakmadan denize koşuyor, sadece top oynamak için. Onlar koşuyor ben nefessiz kalıyorum çoğu zaman, bir şey olacak diye. Aman düşe kalka, vura çarpa büyürler nasıl olsa.
Öyle mi?
Efendim, bebeler libidinal enerjisini anneden alan minik kaşiflerdir aslında. Dünya bu bebelerin keşfetmesi gereken bir yer ve yaşamayı ancak yeniden yeniden deneyimleyerek öğrenebilirler. Peki, denesinler, öğrensinler ama dünya minik bir bebe için fazlasıyla tehlikeli onu napacağuk? Nasıl davranmamız gerekiyor?
Misal benim hoşşikler bu vaziyet dümdüz giderken ben de bir engelle karşılaşıp bebeler haşat olana kadar bön bön bakmalı mıyım? Bebeler düşsün kalksın öğrensin yanlışı doğruyu, öyle mi?
Yoksa "ula bebeler nere koşuyorsunuz hoşşikler, gitmeyin boğulursunuz. Benim yanımdan ayrılmayın, gitmeyin. Ula ben kime söylüyorum, tez dönün geri." diye kendimi parçalayıp, bağırıp, koşup engel mi olmalıyım bebelere? Bağırmak, engel olmak tehlikeden korumanın bir yolu mu?
Cık, değil dediğinizi duydum sanki.
Bu ve benzeri tehlike arz eden durumlarda takınacağınız tavır çocuğun ta yetişkinlik dönemine taşınabilecek etkiler içerir.
Doğru bildiniz, bağırmak bebelerde o an korkuya neden olacağı gibi içeriğindeki mesaj da çocuğun kendilik yapılanmasında bir miheng taşına dönüşür. Şöyle ki; bağırmanın içeriğindeki ilk kısım, "gitme boğulursun!" gibi korkutma ve engelleme bebelerin yetişkinlik döneminde kendi başına kalma, kendi başına bir iş yapma becerilerine ket vurduğu gibi girişimci, katılımcı duygularının bir işe dönüşmesini engeller. Yetişkin birey kendilik aktivastonunu yaparken yeterli derecede motive olamaz ve bilinçdışında başıma bir şey gelecek kaygısı taşır.
Mesajın bir de "Benim yanımdan ayrılmayın!" kısmı var dikkat ederseniz. Annenin ya da bakım verenin sürekli bu tarz yaklaşımı bebelerin girişimciliğine yine ket vurmanın yanı sıra onların bağımlı bir kendilik geliştirmelerine neden olur.
Peki bu gibi durumlarda gösterebileceğimiz doğru yaklaşım nedir?
Doğru yaklaşım, bebelerin girişimde bulunmasına izin vermek hatta desteklemek sadece tehlike arz edecek durumlarda müdahale edip neden müdahale ettiğini de bebelere izah etmektir. "Ben senin yanındayım, seni destekliyorum ama bu senin için tehlikeli."
"Pekala hadi geri dönelim çimlerde beraber oynayalım. Gelin bakalım hoşşiklerim anne bebeklerini çok seviyor."