Diyalog 1
X: Günaydın.
Y: Günaydın. Geciktin bu sabah hayırdır. A! Ne oldu sana, yüzün kireç gibi? Çok kötü görünüyorsun şekerim, gözaltların morarmış, avurtların çökmüş sanki.
X: Oğlan biraz rahatsızdı, bütün haftasonu onunla uğraştım yorgunum biraz. Sabah da uyanamadım biraz geç kalmış oldum. Nasıl büyüyecek bu oğlan şimdiden mahfetti bizi.
Y: Ee şekerim daha bu iyi günlerin. Ben neler çektim. Yastık yüzü görmedim aylarca. Biraz babanın da yardım etmesi lazım ama. Ona da çok iş düşüyor. Ben de hep kendi başıma uğraştım. Bunun daha katı gıdası var sen o zaman seyreyle gümbürtüyü. Daha sütten kesmesi, tuvalet alışkanlığı kazandırması...
Sen yola yeni düştün, daha bu ne ki.
X: Babamızın nöbeti vardı, maalesef pazar günü yorgun argın geldi uyudu. Yoksa yardım ediyor elinden geldiğince.
Y: Etsin tabii, sen Çeyiz bohçanda getirmedin ya bu veledi. Ben bir çay alayım.
************************************
Diyalog 2
X: Günaydın.
Y: Günaydın hoşgeldin. Hayırdır geciktin merak ettim, bir sorun yoktur inşallah.
X: Oğlan biraz rahatsızdı, bütün haftasonu onunla uğraştım yorgunum biraz. Sabah da uyanamadım biraz geç kalmış oldum. Nasıl büyüyecek bu oğlan şimdiden mahfetti bizi.
Y: Önemli değil uykusuzluk geçer, hasta olmasın da gerisi kolaylanır bir şekil. İyi mi ufaklık şimdi?
X: Daha iyi, babası bakacak bugün.
Y: Bi şeycik olmaz büyür gider. Yarın hatırlayınca gülersin bu günlere. Bak benimkine, kazık kadar oldu bile. Ben de senin gibi nasıl büyüyecek deyip duruyordum geçip gitti zaman. Bol bol sev, kokla, sarıl sana da ona da iyi gelir. Hadi ben bir çay kapıp geleyim bir beş dakka dinlen sen. Çayı içer Zımba gibi olursun. Bak peynirli börek var saklama kabında, aç başla ben geliyorum hemen.
X: Teşekkür ederim.
İnsanın tüm yaşam enerjisini sömüren tipler vardır ya; böyle sürekli şikayet eden, homurdanan, sizi gördüğü gibi modunuzu aşağı çeken, birinci diyalogdaki gibi, hıh! Onlardan ya uzak durun ya da kulağınızı kapatın onlara.
Birinci diyalogdaki y, bütün geçmiş huzursuzluğunu, öfkesini x'in yaşadığı durumda buldu. Sabah sabah düştüğü çukura onu da çekmeye çalıştı. Bir sürü savunma mekanizması geliştirdi o dönemde yaşadığı ve hala taşıdığı duygusunu sakinleştirmek için.
Normalleştirme, genelleme, abartma, acıklı hale getirme, bunların hepsi birer savunma mekanizmasıdır. Hepsi başlı başına inceleme konusu ama maşallah abla neler yaşadıysa kombo yaptı.
İkinci diyalogdaki ablayı ise koruyun kollayın, iyi insanlar kolay bulunmaz.