Herkes çocukluğunu hatırlar mı? Unutur mu ya da? Sahi, çocukluk unutulur mu hiç?
Başı yok sonu yok çocukluğun. Yani halka gibi. Bir yerden başlayan bir tam tur yine aynı noktaya ulaşacaktır. Hani, var mı mesela kolunuza geçirdiğiniz bileziğin bir başı veya sonu? Nerede başladı çocukluğunuz; sonu neresi? Ama işte bileğiniz içinden geçmeyince taşınmıyor. Bugün ya da yarın, çocukluğunuzun içinden geçmezse nasıl sahip çıkarsınız ona?
Amma çok soru sordum değil mi? (Bu da bir soru değil mi?)
Ben hatırlamıyorum çocukluğumu. Ama bu demek olmuyor ki başsız sonsuz o halkadan yoksundur bugün ve yarınım. Dünü hiç sormayın.
Gündüzümde gölge gibi, gecemde düş gibi etrafımda dolandığını hissediyorum. Birkaç resim, birkaç yüz, birkaç yarayı nasıl aldığıma dair birkaç silik anı. Dizlerimdeki yaraları daha iyi hatırlarım yalnız; ötekilerin ancak sızısıdır daha çok andığım. Ama hatırladıklarımdan fazlası döner etrafımda pervane gibi. Birine parlarım bazen tutayım diye, hep en saldırganını yakalarım. Galiba benim çocukluğumun kendi tercihiydi unutulmak.
Kim olduğunu bilmeden yaşamak kolay iş değildir ha. Şimdilerde gövdem kadar bir boşlukta kendi kendini avlamaya çalışan biriyim misal. Ağa ne takılsa şaşırıyorum. Hep yeni baştan şaşır, hep yeni başkan kork, hep yeni baştan keder, sevinç hep yeni baştan. Kendimi hangi ağacın dalında, hangi duvar dibinde ya da hangi kitap arasında bulsam kâr. Çoğunda ağlıyor ya da susuyor olsam bile. Zira ağladığını hatırlamak zarar değil; neye ağladığını hatırlamamak zarar.
Birgün eğer bizim sokaktaki şu çirkin duvara kaçak göçek bir resim çizersem, kocaman bir halka olacak o. Biri hulahop gibi dönecek yaşlandıkça hatırlamaya başlayan bir kadının etrafında. Birkaç aşaması olur hatta belki bu resmin. Kadın yaşlandıkça halka daha parlak, daha kalın; halka parlayıp kalınlaştıkça kadın daha heyecanlı, daha şaşkın.
Hani, başladığı yere döner ya her şey. Hadi son bir soru: var mı halkanın bir başı ya da bir sonu?