Patronu iki kalem iş karaladı bir not kağıdına ve iki saat içinde bitirmesini isteyerek asistanının eline tutuşturdu. Acil bir toplantıya gittiğini belirtip çıktı gitti.
Zaten iş kuyruğu işkur'dan beter olan kadın yana döne daha birinci kalemi halletmeden günün yarısı bitti. İşleri iki saatten çok sonra bitirip teslim edebildi kadın, ve mahçup bir şekilde durumu izah etti. Adam hiç önemsemedi.
Patronu açık bir şekilde memnuniyetsizliğini dile getirmese de kadın bütün gece adamın kendine kızdığını düşünüp uyuyamadı. Olayı o kadar büyüttü ki ondan sonraki günlerde de aynı kaygıyı yaşamaya devam etti. Bir terapi seansında bu durum üzerine konuştukça aslında kadının patronuna kızdığı açığa çıktı. Ona göre yığınla işi olduğunu bilmesine rağmen patronunun bu kadar kısa zamanda bitmek üzere bir iş istemesi hiç de makul değildi, patronu açıkça suçluydu.
Kadının yaşadığı bu durum psikanalizde yansıtma olarak yer bulur. İnsanın kendinde bulunan kusurları başkalarında görme davranışına yansıtma denir. Bu da bir savunma mekanizmasıdır. Bu savunma mekanizmasını kullanan kişi kendi başarısızlıklarının, yenilgilerinin suçunu veya sorumluluğunu hep başkalarına yükler.
Misal benim hoşşikler de arada sağa sola çarpıyorlar sonra çarptıkları yeri tekmeleyip, dövmeye çalışıyorlar. Tabii ki bebelerin canlı cansız kavramı oluşmadığından çarptıkları nesnenin kendilerine vurduğunu zannettiklerinden yapıyorlar bunu. Aslında bu yansıtma ilkel bir savunma mekanizması. Ya da bir öğrencinin başarısız olduğu bir derste sürekli okulu ve öğretmeni suçlaması yansıtmadır.
Bu kişiler kendilerine karşı besledikleri düşmanca duyguları çevrelerinden kendilerine yönelmiş gibi algılayabilir. Böyle insanlar, etrafındaki kişilerin kendilerine karşı tutumlarına karşı çok duyarlıdırlar ve aslında içlerinde yaşadıkları güvensizlik duygusunu dışarıya yansıtırlar. Halk arasında bu insanlara alıngan da denir.
Bir ruhunuza sağlık yapıştırıp bitireyim yazıyı.
*** Örnek Savunma Mekanizmaları Kitabındandır