İnsanlar düşlerini cam bir kavanoza koyup kapağını sıkıca kapatmışlar. Bir konserve titizliğinde paketleyip en ücra köşelere kaldırmışlar. Karanlık, soğuk, tozlu bir yer. Kimsenin bulunmak ve dahi görmek istemeyeceği bir yer.
Üzerlerinde son kullanma tarihi bile var. Artık hiç şaşırmıyorum, neredeyse beklediğim bu zaten. Kendilerine çok uzak bir iklimlerde kabul görmeyi, beğenilmeyi daha ötesi koşulsuz sevilmeyi istiyorlar.
Ya yanacaklar ya donacaklar ortası yok, gurbet yamandır. Oysaki kavanozların tozunu alıp şu kapakları bir açsalar belki bambaşka uyanırlar bir sabah.