İnsanın yüreğinin kapısı vurmakla açılmaz; oraya ancak yürek yoluyla varılır. Zaten çaldığımız her kapı zahmetsizce açılsaydı, azmin, sabrın ve umudun kıymeti bilinmezdi. Bir kalpte samimiyeti perçinlemenin yolu o kalpte güven tesis etmekten geçer. Hatta insan zamanla karşıdakine güven duymanın sevmekten daha önemli olduğunu kavrar. Ve güven en kırılgan duygulardandır; ruh gibidir, bir bedeni terk eylediyse bir daha asla dönmez. Velhasıl kimsenin umudunu kırıp yüzümüzü karartmamak lazım. Eser de güven ve sadakat kavramları üzerinde durmuş.
Kapı, Magda Szabo'nun kaleminden okuduğum ikinci eserdi. Yazarla Iza'nın şarkısı isimli eserle tanışmış o eseri de çok başarılı bulmuştum ama Kapı daha ilk cümlelerden itibaren bir adım öne geçti. Macaristan'ın yakın tarihine bir pencere açan Kapı, ilişkileri zamanla bir anne kız ilişkisine dönen, yaklaşık 20 yıllık bir zaman dilimini birlikte geçiren yazar Magda ile onun ev işlerine yardımcı olan Emerenc'in hikayesini anlatıyor.
Kendine has gariplikleri ve sırlarla dolu yaşantısıyla Emerenc'in tüm gizemli kapılarını bir bir açmış yazar. Yarım kalmış üstü kapalı anlatımlar sırasıyla anlam kazanıyor. Karakteri adım adım günlük sıradan olaylarla derinleştirmiş ve inanın merakla hiç sıkılmadan okunuyor. Gösterişsiz, akıcı bir üslupla ilerleyen eserin finali ise gerçekten sarsıcı ve birçok soruya gebe. Macar yazar Magda Szabo'ya Fransa'nın prestijli ödüllerinden Femina'yı kazandıran Kapı kesinlikle okumaya değer.
Okuyacaklara keyifli okumalar dilerim.